Duidelijk minder spectaculair en symbolisch dan tuibruggen, spelen viaducten een totaal andere rol in het landschap en zijn ze sterker in de bodem verankerd. Vaak zijn voor de bouw van deze kunstwerken uiterst gedetailleerde geologische studies vereist. Door het ritme van hun pijlers en de elegantie van hun brugdek kunnen ze een geslaagde aanvulling op het landschap vormen.

In 1973 werd het bureau Greisch gevraagd de structurele engineering van het bijzonder lange viaduct van Vilvoorde voor zijn rekening te nemen. Bij het ontwerp van dit kunstwerk was metaal duidelijk nog dominerend.

Daarna leidden de evolutie van de kennis en het streven naar een lagere kostprijs het bureau Greisch ertoe een reeks andere gemengde viaducten vervaardigd uit beton en metaal te bestuderen en nieuwe bouwmethodes voor deze kunstwerken te ontwikkelen.

Door gebruik te maken van gemengde structuren konden de kosten van de werken worden verlaagd zonder afbreuk te doen aan de veiligheid en de duurzaamheid. De vorm van deze kunstwerken met grote overspanning werd ook verder verfijnd zodat hun silhouet in het landschap eleganter werd. De originaliteit van de bouwmethodes en het incalculeren van de fabricagebeperkingen werden hierbij steeds met het streven naar structurele continuïteit gecombineerd.

De viaducten van Sécheval (1975 - 1979), Remouchamps (1981) en Polleur (1981) hebben de reputatie van het bureau Greisch gevestigd. Ze hebben het bureau eveneens geholpen de werken verbonden aan de viaducten van Breitfeld en Steinebruck, beide vervaardigd uit voorgespannen beton, tot een goed einde te brengen. Deze twee viaducten zijn de eerste in België waarbij het dek werd voortgeduwd om het op zijn plaats te brengen. Het viaduct over het Eau Rouge in de Hoge Venen (1993) omvat een grote open boog. Omdat het op een moeilijke ondergrond moest worden gebouwd, vereisten de funderingen talrijke studies en innoverende oplossingen.

Dankzij het feit dat het al deze technieken beheerst, behoort het bureau Greisch tot de ondernemingen waarop een beroep wordt gedaan om de langste en meest gedurfde kunstwerken van het HST-traject in Frankrijk te dimensioneren.