Tuibruggen zijn erg populair. Het gebruik van dit structuurtype is echter slechts aangewezen voor het overspannen van grote hindernissen zonder enige tussensteun. In dergelijke gevallen zijn hun vorm en omvang in harmonie met het landschap en vestigen ze de aandacht op de grootsheid ervan.

Dankzij de ophanging d.m.v. talrijke tuikabels kan het brugdek met een grotere lichtheid worden behandeld. Zo krijgt het geheel een slank silhouet dat lucht en water verbindt en als een reusachtig koppelteken tussen de valleien of de oevers van de rivier ligt.

Met de bruggen van Lixhe (1984) en Lanaye (1985) lanceerde het bureau Greisch zich in het ontwerpen van dit type kunstwerk. Het vervolmaakte de technologie van de talrijke tuikabels waardoor lichtere vormen mogelijk werden en er op een gemengde uitvoering kon worden overgestapt daar waar er voorheen voor metaal of beton moest worden gekozen. Het bureau heeft zich gespecialiseerd in gemengde structuren en heeft de instelling van de tuikabels geperfectioneerd om de interne krachten in evenwicht te brengen. Het gebruik van de materialen zodat ze optimaal kunnen presteren, gaf de bruggen van Ben-Ahin (1988), Wandre (1989) en Val Benoît (2000), die de Maas in de buurt van Luik overspannen, en de brug van Alzette in Luxemburg (1997) hun slanke vormen. Bij de bouw van de brug van Ben-Ahin door het brugdek 70° rond de as van de pyloon te roteren, werd het wereldrecord gebroken op basis van de afmetingen (296 m). De bouw van de brug van Wandre vereiste buitengewoon gedetailleerde structurele studies om het brugdek lichter te kunnen maken en deze brug een profiel en een structuur te kunnen geven die geschikter waren voor de caisson. De brug van Luik vereiste dan weer studies en specifieke vormen die rekening houden met de stedenbouwkundige gevolgen voortvloeiend uit de inplanting van het kunstwerk aan de rand van de stad. Voor het door Michel Virlogeux ontworpen viaduct van Millau werden zeven kabelstructuren samengevoegd om het 2,5 km lange kunstwerk te creëren dat, op een hoogte van 280 m, o.a. de Tarn overspant. Op technisch vlak is deze realisatie een wereldprimeur.

Een tuibrug is heel wat meer dan een object in de ruimte; het is een triomf van menselijk kunnen geconfronteerd met de elementen. Dit type brug moet harmonieus in de ruimte passen en een eigen karakter in lijn met het landschap ontwikkelen.